Je bent mijn naam helaas vergeten.
Door de chaos in je geest.
Maar je ogen vieren feest.
Die zijn echt nog niet versleten.

Je drentelt langzaam langs alle bloemen.
Die uitbundig groeien rond het huis.
Je voelde je daar altijd zo thuis.
Maar kan er geen één bij naam meer noemen.

Je bladert door alle fotoboeken.
En wijst met verve naar die en die.
Wel herkenning of toch nie ?
In je geest blijf je alsmaar zoeken.

 

 

Je zit mij vragend aan te kijken.
En ik lees in je sprankelende ogen.
De autocue van al onze dialogen.
Zo laat jij toch jouw “ik wil meedoen“ blijken.

 

 

Je probeert mij wat uit te leggen.
Maar ik versta geen enkel woord.
Wel heb ik jouw liefde gehoord.
Zonder mij ook maar iets te zeggen.

 

 

Je tuurt met wezenloze ogen.
De rimpelige handen in je schoot.
Naar de laatste korstjes brood.
En de kruimels van je onvermogen.

 

 

Je kijkt mij aan met liefdevolle blikken.
En wat is de waarheid zwaar !
Teder omarmen wij elkaar.
Ik hoor je zachtjes op mijn schouder snikken.

 

 

Je leeft in de duistere schaduw van de tijd.
Maar ik koester de herinneringen.
En de ruwe bespiegelingen.
Wanneer raak ik ooit mijn…. tijd…. kwijt?